از نظر متخصصان آی‌تی، یا حتی کاربران حرفه ای کامپیوتر، رمزهای عبور چیز جدیدی نیستند. اما واقعیت این است که ارسال این رمزهای عبور، یا هر اطلاعات حساس دیگری، خواه شماره حساب بانکی‌تان باشد، یا ارتباط ‌تان با اداره، بایستی از طریق یک اتصال (connection) امن انجام شود. این یک نکته ابتدایی امنیت است، و چیزی است که هر فردی که به دنبال چگونگی کارکرد اینترنت باشد‌، به زودی آن را کشف خواهد کرد.

زمانی که شما به یک وب‌سایت مهم مراجعه می‌کنید، به عبارت https:// در نوار آدرس مرورگرتان دقت می‌کنید. وقتی که لازم است پوشه‌هایی را با همکلاسی‌های‌تان به اشتراک بگذارید، ابتدا VPN را وصل می‌کنید، تا اطمینان یابید هیچ فردی قادر به شنود ترافیک‌ تان بر روی شبکه و دستیابی به اسناد مهم تان نیست. حتی ممکن است که شما با اتفاقات امنیتی که ‌این روزها رخ می دهد، دچار سوظن شوید. به طوری که به صورت دستی گواهینامه‌های امنیتی را نیز بررسی کنید.

اما این رفتار تنها بخشی از آنچه را که ما در اینترنت انجام می‌دهیم، پوشش می‌دهد. ما اتصالات بسیاری ایجاد می‌کنیم، و اغلب اوقات، کامپیوترهای ما این اتصالات را برای ما ایجاد می‌کنند، چیزهایی را به سرورهای راه دور ارسال می‌کنند، تقریبا اغلب اوقات از پروتکل‌های اختصاصی که از HTTP استفاده نمی‌کنند، استفاده می‌شود. اما آیا این اتصالات امن هستند؟ اگر بعضی از اینها اطلاعات را به صورت متن ساده یا همان Plaintext درون شبکه رد و بدل کنند، شما چگونه متوجه خواهید شد؟ اجازه دهید که از برخی مبانی اولیه در خصوص اتصالات امن و ناامن پرده برداریم.